Zalm, Atlantische

Biologie

De zalm is een migrerende vissoort die het grootste deel van zijn leven in zee doorbrengt, maar voor zijn voortplanting naar rivieren migreert. Tijdens deze tocht leggen zalmen tot wel 100 km per dag af en moeten ze vele obstakels, zoals watervallen en stuwdammen, trotseren. Jonge zalm eet voornamelijk insecten, weekdieren, schaaldieren en vis. Volwassen exemplaren eten inktvis, garnalen en vis. Verse zalm die in West-Europa wordt gegeten, is hoofdzakelijk afkomstig uit kwekerijen.

Visserij

De meeste Europese zalmpopulaties worden volledig benut of overbevist. De toestand van de zalmpopulaties in het noordoosten van de Atlantische Oceaan en in de Oostzee is kritiek. Dit is ook te wijten aan de vernietiging van hun habitat en de waterverontreiniging. De zalm in de Oostzee wordt tegenwoordig hoofdzakelijk gevangen met kieuwnetten en beuglijnen. Problemen zijn onder meer ongewenste vangst en teruggooi. Zeevogels en strikt beschermde bruinvissen kunnen in de netten verstrikt raken. Er zijn geïsoleerde nationale maatregelen die de kans op herstel van de bestanden kunnen vergroten.

Aquacultuur

Aquacultuur in netkooien heeft een grote ecologische impact. Om het hoge risico op ziektes en parasieten te vermijden, worden voedingstoffen, chemische stoffen en antibiotica toegevoegd aan het water waarin de kweeksoort zich bevindt. Deze toevoegingen beïnvloeden de voedselweb-interacties en de wilde populaties. Het afvalwater afkomstig uit netkooien, bevat een hoge concentratie nutriënten (wat leidt tot eutrofiëring van de omgeving), en leidt tot de verspreiding van ziektes en parasieten. Ontsnappingen uit de kooien kan leiden tot het kruisen van gekweekte en wilde soortgenoten.