Zeebarbeel

Biologie

Zeebarbelen leven op de bodem van de oceaan. Daar voeden ze zich met wormen, schaaldieren, weekdieren en andere kleine ongewervelde dieren. Ze worden gewoonlijk zo’n 30 à 40 cm groot, wegen 1 kg en worden 11 jaar oud. Wanneer ze 1 tot 2 jaar oud worden, zijn ze geslachtsrijp. De gestreepte zeebarbeel (Mullus surmuletus) is dan ongeveer 17 cm groot, terwijl de gewone zeebarbeel (Mullus barbatus) een paar cm kleiner is. De gestreepte zeebarbeel komt voor in de wateren rond Noorwegen tot Marokko. De gewone zeebarbeel heeft een gelijkaardige verspreiding, maar komt zuidelijker voor. In het Engels Kanaal en in de Noordzee is deze soort eerder zeldzaam. Beide soorten komen voor in de Middellandse Zee.

Visserij

Zeebarbeel wordt voornamelijk gevangen met bodemsleepnetten. Bij het gebruik van bodemsleepnetten en boomkorren is er steeds een grote hoeveelheid ongewenste vangst aanwezig, vaak soorten die reeds bedreigd worden door overbevissing. Deze visserijen hebben ook een negatieve impact op de bodem. De netten worden immers over de bodem voortgesleept en vernietigen hierbij de bodemhabitats en de organismen die er leven zoals jonge vissen en bedreigde diersoorten. Door dit effect op de bodem, en het effect op verschillende populaties, wordt het hele ecosysteem beïnvloedt, wat langetermijngevolgen heeft. Verder wordt zeebarbeel ook gevangen met kieuwnetten en handlijnen. Kieuwnetten brengen minder schade toe aan de bodemgemeenschappen. Beschermde haaien en roggen, evenals dolfijnen en zeeschildpadden worden wel nog gevangen. Traditionele en artisanale vangsttechnieken met hengels of handlijnen zijn beduidend selectief, produceren nauwelijks ongewenste vangst, hebben weinig teruggooi en weinig ecologische impact.